Adolf Wende

nie pobrano

Imię i nazwisko:

Adolf Wende

Data urodzenia:

8-02-1889

Data śmierci:

po 1942

Rozpoczęcie okresu twórczości:

1. poł. XX w.

Miejsce zamieszkania: Peiskersdorf, ob. część Pieszyc
Dzieła:

1939 – Rozbudowa wnętrz ratusza, m.in. sali posiedzeń w Pieszycach

Określenie kręgu rodzinnego:

Żonaty: Ida Wende, z domu Schlotter (albo Schlosser), ur. ok. 1900

3 dzieci

Bracia: Alfred Wende, Kurt Wende, Hans Wende

Opis kształcenia:

Posiadał wykształcenie rzemieślnicze i tytuł mistrza stolarskiego (Tischlermeister) oraz wykształcenie akademickie i tytuł architekta (Architekt).

Życie zawodowe i członkostwo w organizacjach:

1923-30.7.1925 – prowadził warsztat meblarski w spółce z Habelem, a od 1925 r. z Friedrichem Przybilką – „Wende & Habel G.m.b.H. Möbelfabrik“. Spółka znalazła się w stanie upadłości i została zlicytowana przez gminę Pieszyce; majątek spółki nabyła żona Wendego, Ida wraz ze swoim szwagrem Alfredem Wende (bratem Adolfa) w 1926 r.
1925 – firma zatrudniała 35 pracowników stałych i 35 dochodzących
Od 1926 – kierował należącą m.in. do jego żony firmą „Holz- und Möbelindustrie Wende“, zatrudniającej w 1932 r. 20 pracowników oraz uczniów.
18.9.1935 – dotychczasowa firma została ujęta w rejestrze handlowym pod nazwą „Firma Holz- und Möbelindustrie Kunstwerkstätten Wende” z właścicielką Idą Wende oraz prowadzącym (Prokura) Adolfem Wende
1935 – przewodniczący „Lieferungsgenossenschaft der Tischlermeister des Kreises Reichenbach/Eulengebirge“

Współpracownicy:

Ida Wende (żona, ur. ok. 1900), Alfred Wende (stolarz, brat), Kurt Wende (brat, stolarz), Hans Wende (brat, stolarz).

Charakterystyka:

Firma zajmowała się produkcją mebli oraz drewnianego wystroju i wyposażenia wnętrz – zamkówi pałacy, willi i rezydecji w dowolnej stylistyce. Wznosiła również z drewna konstrukcje (m.in. schody) oraz całe budynki o konstrukcji drewnianej i szkieletowej, posiadała własne biuro architektoniczne.  Podkreślić należy artystyczny charakter wyrobów, co zostało uwzględnione w nazwie firmy – „Kunstwerkstätten”. Po 1926r. firma, posiadała nowoczesny park maszynowy, m.in. własną suszarnię drewna. Firma pracowała głównie na zlecenie miejscowych fabrykantów, przygotowując m.in. kompletne wyposażenia willi i rezydencji dla miejscowych właścicieli fabryk.

Źródła niepublikowane:

Archiwum Państwowe we Wrocławiu, Oddział w Kamieńcu Ząbkowickim, Akta Biura Informacyjnego W. Schimmelpfenga, sygn. 767-96, 767/97
Archiwum Państwowe we Wrocławiu, Oddział w Kamieńcu Ząbkowickim, Akta Inspekcji Przemysłowej w Dzierżoniowie, sygn. 225
Archiwum Państwowe we Wrocławiu, Oddział w Kamieńcu Ząbkowickim, Akta Urzędu Budownictwa Miejskiego w Dzierżoniowie, sygn. 7

Literatura i źródła publikowane:

Ogłoszenia budowlane, „Ostdeutsche Bauzeitung“ r. 36 (1939), nr 11 (16.03.1939)
Amtliches Fernsprechbuch für den Bezirk der Reichspostdirektion Breslau (ohne den Bereich der früheren Oberpostdirektion Liegnitz), hrsg. von der Reichpostdirektion Breslau, Ausgabe September 1940 (Stand 1. Juli 1940), s. 230
„Reichenbacher Kreisblatt“, 21.10.1935

Inne:

Opracowanie: Sławomir Brzezicki, Ksenia Stanicka-Brzezicka

Rodzaj twórczości:

» architektura

» meblarstwo